تبلیغات
انتخاب های من - قطعه شعر زندگی اثر هوشنگ ابتهاج
سه شنبه 1 تیر 1389

قطعه شعر زندگی اثر هوشنگ ابتهاج

   نوشته شده توسط: MRH    نوع مطلب :برنامه های رادیویی یا تصویری ،


چنانچه رهی معیری را سعدی زمان بدانم قطعا هوشنگ ابتهاج حافظ زمانه ماست ... چون  مبنایم بر خلاصه نویسی است ، توضیحات و شرح و بسط دیگری نمیدهم .
ایشان غزل را با چنان قدرتی میسرایند که تنها و تنها میشود با حافظ قیاسش کرد ... البته در نو نویسی هم قدرت شایانی دارند . شعر نو ایشان بر خلاف دیگر شاعران ، رنگ و بوی آسمانی دارد ... زنجیر پایت نمیکند ، پروازت میدهد ...
قطعه شعر زندگی یکی از این آثار است که به قطع ، نظیــــــــــر ندارد ...
صنایع ادبی به زیبایی در این قطعه رعایت شده ، ترکیب کلمات کم نظیر نه ، بی نظیر است . مفاهیم گنج است ... آسمانی است ... آسمانی ...
عالیست .... عالی ...
این قطعه بر روی یک کلیپ تصویری نهاده شده .
با ارسال این کلیپ به پیشواز صدای ایشان در پست بعدی میرویم .
تا بعد ...








کلیپ در فرمت MOV با رزولوشن 576 × 720 با فشرده سازی کدک Divx با زمان 00:05:16 و حجمی برابر 49.45 مگابایت در اختیار شما قرار دارد .



دانلود کنیـــــــد :








قطعه شعر " زندگی " سروده هوشنگ ابتهاج ه.ا سایه




چه فکر میکنی؟
که بادبان شکسته ، زورق به گل نشسته ایست زندگی ؟
در این خراب ریخته ، که رنگ عافیت از او گریخته
به بن رسیده ، راه بسته ایست زندگی؟


چه سهمناک بود سیل حادثه
که همچو اژدها دهان گشود
زمین و آسمان ز هم گسیخت
ستاره خوشه خوشه ریخت
و آفتاب در کبود دره های آب غرق شد

هوا بد است
تو با کدام باد میروی؟
چه ابر تیره ای گرفته سینه ترا
که با هزار سال بارش شبانه روزهم
دل تو وا نمیشود

تو از هزاره های دور آمدی
در این درازنای خون فشان
به هر قدم ، نشان نقش پای توست
در این درشناک دیولاخ ،
ز هر طرف طنین گام های رهگشای توست
بلند و پست این گشاده دامگاه ننگ و نام
به خون نوشته نامه وفای توست
به گوش بیستون هنوز
صدای تیشه های توست

چه تازیانه ها که با تن تو
                              تاب عشق آزمود
چه دارها کز تو گشت سربلند
زهی شکوه قامت بلند عشق
که استوار ماند در هجوم هر گزند

نگاه کن
هنوز آن بلند دور
                     آن سپیده
                                 آن شکوفه زار انفجار نور
کهربای آرزوست
سپیده ای که جان آدمی
همیشه در هوای اوست

به بوی یک نفس در آن زلال دم زدن
سزد اگر هزار بار بیافتی از نشیب راه
و باز رو نهی بدان فراز

چه فکر میکنی؟
جهان چو آبگینه شکسته ایست
که سرو راست هم در آن شکسته مینمایدت
چنان نشسته کوه
در کمین دره های این غروب تنگ
که راه ، بسته مینمایدت

زمان بیکرانه را ، تو با شمار گام عمر ما مسنج
به پای او دمیست ، این درنگ درد و رنج

بسان رود
که در نشیب دره سر به سنگ میزند

                                        رونده باش
امید هیچ معجزی ز مرده نیست
                                      زنده باش ...







برچسب ها: هوشنگ ابتهاج ، زندگی ، کلیپ ،